foto en gedachten

Het was schrikken toen ik in de nieuwsberichten de aanslagen in Mumbai zag.

Oei zoontje, wat doe je een moederhart aan!

Ik heb onmiddellijk de kaart van India genomen om te kijken waar Mumbai gelegen is ( ja mensen ik ben niet zo goed in aardrijkskunde).

Volgens de reisroute van zoontje zitten ze nu al in Nepal en zijn ze in Mumbai niet geweest.

Oef, maar toch, zoontje laat je eens iets horen, zodat moedertje terug rustig kan slapen.

Vandaag samen met de vriendinnen gaan restauranten bij Daniel, de vriendelijke guitige uitbater van de zaak.

Jaarlijks gunnen we onszelf eens een pleziertje en spreken we af bij Daniel ’s restaurant.

En of het noodlot ermee is gemoeid, we komen er telkens als het paellaweekend is.

En omdat we geen paella lusten moeten we ons tevreden stellen met biefstuk friet met lekkere champignons en groentjes, die trouwens bij Daniel picobello zijn, je krijgt er altijd zo een dikke klot zelfgemaakte mayonaise bij mmmmmmmmmmm.

Terwijl wij daar gezellig zitten te smikkelen en Daniel zijn tafels klaarmaakt voor zijn paëllaavond en guitig vertelt, zo een klein beetje macho; wat wil je zoveel vrouwen samen en hij alleen als man; die mens heeft de dag van zijn leven  !!!!!!!!

Dus de boel is heel gezellig, komt daar ineens een vrouw binnen, ik schat ze even oud als Daniel, zo begin de 50.

Vraag ik aan mijn vriendin: “ Is zij misschien de vrouw van Daniel?”

En mijn vriendin antwoordt heel luid: “maar nee, dat is zijn dochter!”

Ik denk nog bij mezelf, maar dat kan toch niet; zo oud. Hoor ik Daniel zeggen: “bedankt zenne; mijn dochter; dat is hier wel mijn zuster, zie ik er dan zo oud uit.”

Oei oei; de macho in hem krijgt hier wel een hele deuk,

en mijn vriendin, die kan wel door de grond zakken van schaamte.

Ze heeft heel wat woorden nodig gehad om het bij Daniel goed te krijgen; wat haar ook is gelukt, want we kregen van Daniel als uitsmijter een gratis koffie.

Dag Daniel; je bent een fijne vent; tot de volgende.

En nu is zoontje weg, naar een ver land in een grijze vogel.

Voor 1 maand naar India/Nepal, rondtrekken met rugzak en vriendin.

En moeder blijft achter; ongerust; hopend dat hij heelhuids terug wordt afgeleverd.

En ik weet het wel; ik moet hem loslaten

En ik weet het wel; hij heeft zijn eigen leven

En ik weet het wel; hij heeft een ander visie op het leven.

Maar, alle moeders die dit lezen begrijpen me wel, een moeder, dat ben je voor altijd.

Met deze foto wil ik mijn nichtje verrassen!!!!!!!!!!!

Zij is grote fan van Linda , Milk Inc.

Op deze foto staat zij te glunderen

naast haar idool,

twee mooie knappe meiden.

Sommige dagen zijn zo leeg

zo zonder belang

je wilt ze schrappen uit je leven

Je hebt hoofdpijn, je collega loopt maar te zeuren, de bazen persen je uit, geen greintje respect

Het regent, het is koud, je voelt je alleen, iedereen gaat dood, rot dag.

Ik kruip maar vlug in mijn warme bedje met de hoop dat het zandmannetje vlug komt,

En morgen is een nieuwe dag!

Ode aan mijn vroegere baas

Vandaag was het de viering van het diamanten huwelijk van mijn vroegere baas.

De tijd gaat snel, heel snel, gisteren was hij nog mijn baas en vandaag vieren we in het rusthuis (waar hij en zijn vrouwtje sinds een jaar verblijven) zijn 60 jaar huwelijk.

Als hij mij ziet begint hij te wenen, het ontroert mij zo dat ik ook tranen voel prikken in mijn ogen.

Ik heb er nooit bij stilgestaan dat ik eventjes de tijd had moeten vrijmaken om hem een bezoek te brengen in het rustoord. Ik had er geen gedacht van dat hij me zo in zijn hart droeg.

Eigenlijk was hij de fijnste baas die ik ooit heb gehad.

Hij was vroeger hoofdveldwachter in ons zakdoek grote dorp, en het was hij die mij de kans gaf om bij de toen landelijke politie te beginnen als politiebediende.

Hij was een strenge maar ook faire en altijd voor een grapje klaar baas.

Onze samenwerking was picobello, we waren echt op elkaar afgestemd en hebben samen heel wat afgelachen.

Soms botsten onze principes weleens, ik jonge meid had andere gedachten over sommige gerechtelijke tussenkomsten als hij, een wat oudere baas met de door ervaring en ouderdom rijpere gedachtengang.

En als we er niet uitkwamen zei hij altijd - te te te dat gaat hierzo - en dan wist ik dat ik me erbij neer moest leggen; dan was zijn wil wet.

Hij zag mij als zijn dochter en vond dan ook dikwijls dat hij me moest beschermen tegen al de ongure types die ons dorp rijk was.

Hij kende iedereen uit zijn dorp, PV’s maakte hij heel zelden; hij was er eentje van praten en soms verhief hij wel eens zijn stem en dan was het menens, meestal hielp dat wel.

Een super grapjas was hij, hij leefde helemaal op als hij iemand een poets kon lappen, met als gevolg dat hijzelf ook dikwijls werd beetgenomen.

Zo was er rechtover het politiebureau een café, met een bazin die van wanten wist.

De hoofdveldwachter kon vanuit het raam van zijn bureau in het café binnenkijken. Voor de grap belde hij het nummer van het café; zodat de bazin telkens het hele café doormoest naar een achterkamer om de telefoon op te nemen, en wanneer ze dan bijna aan de telefoon was legde de hoofdveldwachter gauw de hoorn op. Zo deed hij dat meermaals achter elkaar, en de bazin altijd maar door het café naar achter om de telefoon op te nemen, en wij maar lachen van achter het raam in ons bureau, tot ze het door had. Ze kon er wel meelachen.

Ooit kwam er op het bureau een pakje toe voor de hoofdveldwachter en toen hij het opende zat er een dode grote rat in; ik heb mijn eigen toen bijna doodgeschreeuwd zo geschrokken was ik…toen waren het toch wel grappige tijden, toen was het nog mensen tussen mensen.

Vandaag is het allemaal zo onpersoonlijk geworden, en het rare is dat de maatschappij zo vlug is veranderd; want zolang is dat allemaal niet geleden.

Mijn verjaardag is weeral voorbij met al wat een verjaardag meebrengt;

van zus een prachtige kaart gekregen met een verhaal over zussen, echt op ons lijf geschreven; mooi:

Ik laat jullie meegenieten:

Het verhaal van twee heel verschillende zussen

De ene leeft hier, de andere woont daar.

De een is een beetje langer dan de ander.

Twee verschillende kleuren haar, twee verschillende visies op het leven, twee verschillende uitzichten vanuit hun ramen.

Beide kijken uit naar verschillende morgens. Ieder is uniek op zoveel manieren.

Ieder heeft haar eigen verhaal met alles wat er zoal in haar leven gebeurt.

Ieder heeft ander werk te doen en voor ieder zijn de eisen van de dag anders.

Ieder heeft een afzonderlijke bestemming en een heel verschillende weg om daar te komen.

Maar…

Voor alles dat misschien anders en uniek aan ze is… zullen deze twee zussen altijd zoveel gemeenschappelijk hebben. Ze zullen altijd de beste familie en best vrienden zijn, met elkaar verbonden, heel hun leven lang.

Hun liefde voor elkaar zal altijd heel speciaal zijn: teder en vreugdevol wanneer dat kan, sterk en gevend wanneer dat moet, waardoor ze eraan herinnerd worden, hoe anders hun verhalen ook aflopen…

Dat ze het ongelooflijk kostbare geschenk van ‘zussen zijn’ met elkaar delen. En als je denkt aan de beste dingen die er op deze aarde te vinden zijn, is een zegen zoals deze werkelijk… waar het allemaal om draait.

Laurel Atherton