06-02-11

verleiding

mijn leven

  

Ze staarden mij zo verleidelijk aan,

ik kon niet weerstaan.

 

Ik weet wel het is nog veeeeeeeeel te vroeg.

Ik zal ze nog een tijd moeten opbergen in het donker van de doos.

 

Maar toch, ik kan al een beetje wegdromen

hoe het zal voelen als de zon brandt op

mijn voeten en hoe

mooi ze me dan zullen staan.

 

10:50 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mijn leven |  Facebook |

30-01-11

vliegangst

mijn leven

 

mijn leven

   

Vliegtuig waar vlieg jij heen

Ik wil wel mee, maar ben zo bang!!!!!

 

Mijn eerste vliegreis ( en waarschijnlijk ook mijn laatste als ik tenminste mijn impulsieve buien kan in bedwang houden) was er me eentje.

 

Ik meisje van den buiten had het ineens in haar hoofd gehaald “ik zou op reis gaan, en dit voor de eerste keer”.

In een boekje had ik een prachtige foto gezien van een kleurig bootje aangespoeld op het strand aan een diep blauwe zee.

Daar wou ik naar toe, het bleek Kreta te zijn.

Dus ik in een impulsieve bui naar een reisbureau en een reis naar Kreta geboekt voor 8 dagen half pensioen voor 2 personen ( zoontje ging met me mee)

Ikke blij; ik zou nu eindelijk de wereld verkennen, voor mij was een grieks eiland het einde van de wereld.

Ik keek er echt naar uit.

 Maar oei, hoe dichter de datum van vertrek naderde hoe meer en meer ik de schrik te pakken kreeg.

Wat ging ik daar helemaal alleen met zoontje beginnen, daar in een ver vreemd land; misschien stortte het hotel wel in bij een aardbeving ( want ik had ergens gelezen dat er in Kreta wel eens aardbevingen plaats vonden).

 

Midden augustus 1995 was het zover, we moesten om 14u in Zaventem zijn; nonkel zou ons wegbrengen.

Maar ik wou niet meer vertrekken, ik wou thuis blijven, iedereen verklaarde me voor gek en dus ben ik toch vertrokken met een heel bang hart en misselijk van de spanning.

In Zaventem werd het eindeloos wachten op ons vliegtuig, ik zat daar als een zieke kip, bang, naast zoontje te wachten.

Eindelijk 4 uur later vertrokken we dan, opstijgen vond ik super en de mooie witte wolkjes, het lijkt wel een sneeuwlandschap, waren prachtig.

Het was er wel bar koud, nooit gedacht dat het in een vliegtuig zo koud kon zijn, en je zit er ook heel kort op elkaar, gezellig is anders.

 

Het vliegen leek me eindeloos lang, soms zag je door de wolken de zee of land; dat was wel mooi.

We kwamen in Kreta aan rond 11u s’avonds.

Ik herinner me nog heel goed de warme zachte windbries in mijn gezicht toen we uit het vliegtuig stapten.

Met een bus werden we naar ons hotel gebracht, ik kwam in een heel andere wereld terecht dan thuis, mooie witte huisjes stonden naast elkaar.

Het hotel – de kamer – het eten – het weer – de zee- het was allemaal zo prachtig en mooi en toch kon ik niet genieten; de eerste drie dagen lag ik doodziek in ons hotelkamer, ik kreeg geen hap binnen van al dat lekkers in het hotelrestaurant, wou enkel naar huis.

Ocharme zoontje, die heeft daar met mij wat meegemaakt.

Toch hebben we de laatste dagen nog wat rondgetrokken en veel moois gezien; oa. Knossos, mooie bergdorpjes, wilde geiten langs de weg, olijfboomgaarden mooi.

 

De terugkeer met het vliegtuig zag ik niet zitten, maar er zat niets anders op, ik moest weer in de buik van het monster.

In Brussel aangekomen heb ik gezworen; daar kruip ik nooit meer in.

Soms ben ik kwaad op mezelf omdat door die vliegangst vele mooie landen aan mij voorbij gaan.

 

19:26 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mijn leven |  Facebook |

26-01-11

kippenhok/werkplaats

P1000846.JPG

P1000851.JPG

KIPPENHOK/WERKPLAATS

 Heb ik niet ergens gelezen dat de overheid hoopt dat iedereen langer gaat werken om de vergrijzing op te vangen, waarom pest diezelfde overheid dan de oudere werknemers weg????????

 Op de werkplaats is het weer kippen verplaatsing.

Iedereen wil natuurlijk op het beste plaatsje en de beste stok zitten, en daarom wordt er wat af gekakeld en wordt er geslijmd bij de chefkip.

Ik werk sinds enkele jaren vier dagen per week, heb toen geen vermindering gekregen van het werk dat ik vroeger op vijf dagen deed; dus werk zat, maar kom het gaat nog net, buiten de periode van de landbouwtelling want dan is het echt hectisch.

 Nu de kippen en de hanen weer eens van plaats worden gezet,ben ik weeral eens van de partij en krijg ik bij al mijn werk nog eens de aflevering van de identiteitskaarten bij.

Oh nee, ik krijg geen weddenverhoging of bevordering, nee hoor niks daarvan, voor hetzelfde loon en tijd --meer werk.

Ik dus tegen de chef ‘nee’ gezegd - dit kan niet (ik had namelijk in een bekend vrouwenblad gelezen dat je moet nee leren zeggen, wat ik dan ook deed).

Maar oei dat had niet het juiste effect .

De chefkip wou er niks van weten en ik kreeg de volle laag, met als gevolg dat ik nu thuis zit met een beginnende burnout.

22:01 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-01-11

2011

P1000814.JPG

P1000811.JPG

ik wens jullie voor 2011 een jaar vol geluk *** warmte *** mooie momenten *** en fijne vriendschappen.

ik sukkel de laatste tijd wat met mijn gezondheid vandaar dat mijn blogje wat wordt verwaarloosd.

 

13:44 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-12-10

kerstmis

P1000785.JPG              

             

                                P1000784.JPG                                                

P1000781.JPG

een fijne kerst voor al mijn bloglezers

 

20:12 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: mijn leven |  Facebook |

05-09-10

internaat

 

P1000608.JPG

     

P1000595.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1000596.JPG

 

P1000603.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 Deze week hoorde ik op de radio “internaten zitten in de lift”.

Eventjes kreeg ik het benauwd.

 

Als klein meisje moest ik naar het internaat; zes jaar was ik toen ik met mijn valiesje en heeeeeeel veel tranen richting klooster/internaatschool trok.

Al weende ik vele tranen, mijn moeder vond dat het een goede basis was voor mijn opvoeding – discipline enz… en dus zou ik naar het internaat gaan.

En oh de nonnetjes waren oh zo vriendelijk, tot de ouders weg waren naar huis, toen werden ze echte nazi’s.

 

Dagje kostschool van toen:

Om zes uur s’morgens uit bed, je wassen met koud water, dan naar de mis (alle dagen), in de winter was het er bitter koud.

Na de mis kwam voor mij een lichtpuntje: namelijk lekkere verse boterhammen met confituur en een tas koffie.

Rond 8 uur naar de les, wat ik altijd heel tof vond, want ik was wel een leergierige meid, vooral de godsdienst lessen (ja ja ja) met de verhalen over Jesus kon ik vreselijk smaken, ook de nederlandse les met voorlees uurtjes uit, voor mijn kinderogen grote boeken, waren zalig.

Ik kon dan wegdromen naar een vrije wereld ver weg van het met hoge omringende muren klooster, waar je niks hoorde of zag van de buitenwereld.

S’middags kwam dan mijn dagelijkse gesel – het middagmaal – soep met dikke brokken groenten erin, ik moest al kokhalzen als ik de borden zag aankomen.

Meermaals wou ik de soep niet opeten, maar dan kwam zuster non en stak de soep lepel per lepel in mijn mond zodat ik wel moest slikken, soms moest ik overgeven, maar dat hield de zuster niet tegen – opeten die soep -.

S’avonds kwam die gesel nog eens terug onder de vorm van havermoutpap (slijmenpap) noemde ik dat brrr bah, en omdat ik ook dit niet wilde eten kreeg ik een lepel extra op mijn bord geschept.

 

Soms kreeg je daar ook lijfstraffen als je teveel babbelde in de slaapzaal, of wanneer je ging spelen inplaats van met de afwas te helpen of als je durfde antwoorden (wat ik nogal deed).

Ik was nogal een koppig en eigenzinnig kind met als gevolg dat ik meermaals slaag heb gekregen, soms met blauwe plekken als gevolg (nu zou het gerecht zich moeien met zulke praktijken, maar toen gebeurde dat en niemand zei iets, laat staan deed er iets aan).

De ergste straf (voor mij toch) was als je in het weekend niet naar huis mocht gaan, dan moest je veertien dagen aan een stuk in het klooster blijven, echt vreselijk. Ik heb dit éénmaal moeten ondergaan, en heb me toen bijna dood geweend.

Ik moet wel zeggen dat er ook lieve nonnetjes waren en die troosten je dan omdat je niet naar huis mocht met wat lekkers of een lief woord.

 

Op de foto zie je de kloosterschool, nu zijn de nonnetjes allemaal weg en is er enkel nog een kleuterschool, geen internaat meer.

Het Christusbeeld voor de schoolpoort vond ik als kind zo mooi.

Wel wat sarcastisch; Christus met open armen; laat de kinderen tot mij komen; achter de poort ging het er niet zo christelijk aan toe het leek wel een militairkamp.

Sommige nonnen waren echte sergeanten die ons drilden tot onderdanige schepsels en wie niet wilde luisteren kreeg ervan langs.

Er waren ook enkele lieve nonnetjes, zoals de zuster die les gaf aan de kleuters, die was zo lief, en de zuster die alle dagen voor ons kookte, zij was een echt moeder type.

 

Achter het Mariabeeldje (zie foto) was onze slaapzaal.

Geen pretje was het daar, we sliepen in kleine bedden met ernaast een nachtkastje met daar bovenop een waterkom om ons te wassen, winter en zomer met koud water.

Een zestigtal kinderen van kleuter tot 12 jarige sliepen daar allemaal op één slaapzaal.

Privacy had je daar helemaal niet en s’ winters was het er bar koud want de slaapzaal was gelegen direct onder het dak.

 

Ja, discipline hebben ze ons daar wel bijgebracht, maar mijn koppig karakter hebben ze toch niet klein gekregen, en soep met brokken groenten krijg ik nog steeds niet binnen en havermoutpap bah, ik walg ervan.

Zo zie je maar, laat een kind, kind zijn.

Mijn jeugd hebben ze daar toch wel grotendeels afgepakt in dat internaat.

Internaten; ook al zal dat in deze moderne tijden wel anders zijn dan toen, toch zijn ze niks voor mij, ik zou het een kind niet kunnen aandoen.

 

20:00 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mijn leven |  Facebook |

22-08-10

museumtuin/Gaasbeek

 

P1000530.JPG

 

  P1000548.JPG

 

 

 

P1000533.JPG

 

 

 

 

P1000537.JPG

   

P1000546.JPGP1000553.JPG

 

P1000569.JPG

 

 

 

 

 

 

 

P1000565.JPG

  

 De mooie museumtuin in het domein van Gaasbeek is te bezichtigen op afspraak.

Ze gidsen je langs prachtige snoeivormen, planten en bloemen uit vroegere tijden.

Voor je langsgaat wel een afspraak maken via www.kasteelvangaasbeek.be/

 

20:55 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: uitstap |  Facebook |

04-05-07

Annick

IMG_1132

Een roos voor Annick.
 
stil    -    zo stil   
geen    -    geen woorden
 
annick

19:22 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: roos |  Facebook |

05-10-06

haantje

 
IMG_1103

 

Hier ons Charelke,

's morgens heel heel vroeg

maakt hij de buurt en zijn kipjes wakker.

 

Ben ik, naar meneer zijn zin niet vlug

genoeg met de graantjes,

dan staat hij aan het keukenraam

te kraaien;

om te zeggen: allez het is tijd, de kipjes wachten.

12:16 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |