17-08-14

heimwee

Heimwee naar vroeger overvalt me en ik wandel dan ook even terug naar de plaats waar mijn grootouders woonden.

Hier bracht ik de mooiste dagen van mijn kindertijd door.

 

De kleine boerderij is nu omgebouwd tot een statige woning.

Toen mijn grootouders er woonden, was het een piepklein boerderijtje, met twee koeien, enkele varkens, kippen en een haan.

 

De boerderij lag heel afgelegen.

Daarom was het als kind zo aangenaam vertoeven, het was een beetje sprookjesachtig.

Ik kwam er zo graag, grootmoeder had altijd tijd voor ons (ik en mijn zus), we konden er ravotten in de wildernis rond de boerderij.

 

Grootmoeder leerde ons kaart spelen en zong voor ons oude liedjes.

 

Rond de boerderij waren er te ontdekken plekjes, een kabbelend beekje, daar zocht ik altijd naar stekelbaarsjes maar heb er nooit gevonden.

Een raar soort visjes zwommen er wel rond die schepte ik dan in een emmertje.

Het waren muggenlarven.

Toen als kind wist ik dat niet en dacht dat het visjes waren.

 

Er was ook een bos, maar daar durfde ik als kind niet in, want de grond was er heel moerassig, en grootpa zei altijd: 'ga daar niet in want je zakt dan in de grond en komt er nooit meer uit', dus daar bleef ik wijselijk weg.

 

Er was ook een stuk braakland daar was heel wat te ontdekken, onkruid met mooie bloemen die ik dan plukte voor een ruiker, of een bloemenkrans voor in je haren.

 

Mijn ouders waren heel streng, maar bij meter daar mocht alles, uit klei taartjes bakken en ze laten drogen in de zon, ravotten, ons vuil maken...

Zij was de liefste meter die je kon wensen, een super vrouw en ze kon de beste taarten bakken van de omgeving.

Elke week ging ze naar de markt om de eieren en haar zelfgemaakte schepjeskaas te verkopen, dat was voor haar de uitstap van de week, zo kwam ze eens onder het volk, want in haar afgelegen thuis zag ze weinig voorbij komen.

 

Nu is de boerderij verkocht en de nieuwe eigenaar heeft het heel mooi gerestaureerd, maar toch: de vroegere kleine hoeve en omgeving had een ziel van vrijheid, gelegen in volle natuur, dat is er nu niet meer, alles is nu mooi proper en gestroomlijnd, en kijk in plaats van koeien zit er nu een hert naar mij te kijken, en denkt wat komt dat mens hier doen, wel zoeken naar de mooie vervlogen tijd.mijn levenIMG_1876.JPGIMG_1880.JPGIMG_1902.JPGIMG_1900.JPGIMG_1896.JPGweg peter tor.JPGIMG_1878.JPGpeter tor  huis.JPG

19:51 Gepost door emily | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mijn leven |  Facebook |

Commentaren

Dag Emily,

Je hebt me weer geraakt met je beschrijving van een mooie tijd, die voorgoed vergaan is.
Het herinnert mij aan mijn eigen jeugd, die wat betreft omgeving en sfeerschepping blijkbaar weinig verschilde van de jouwe.
Dank je ook voor je mooie foto's van het zalige Pajottenland...


Soms zingt de wind
van oude dromen
ijle beelden
van zacht verlangen
schoonheid
die wasemt
over zomerheuvels...

Gepost door: Retro | 18-08-14

Wat een mooie herinneringen heb je hier geschreven, mooie ode ook aan je grootouders. Zo zou ieder kind ze wensen ;-)
Tja, tijden veranderen. Gestroomlijnd en netjes zijn nu de norm :D Ik zou daar best wel willen wonen, lijkt me een heel rustige omgeving.

Gepost door: bea | 19-08-14

De commentaren zijn gesloten.