foto en gedachten

Vliegtuig waar vlieg jij heen

Ik wil wel mee, maar ben zo bang!!!!!

Mijn eerste vliegreis ( en waarschijnlijk ook mijn laatste als ik tenminste mijn impulsieve buien kan in bedwang houden) was er me eentje.

Ik meisje van den buiten had het ineens in haar hoofd gehaald “ik zou op reis gaan, en dit voor de eerste keer”.

In een boekje had ik een prachtige foto gezien van een kleurig bootje aangespoeld op het strand aan een diep blauwe zee.

Daar wou ik naar toe, het bleek Kreta te zijn.

Dus ik in een impulsieve bui naar een reisbureau en een reis naar Kreta geboekt voor 8 dagen half pensioen voor 2 personen ( zoontje ging met me mee)

Ikke blij; ik zou nu eindelijk de wereld verkennen, voor mij was een grieks eiland het einde van de wereld.

Ik keek er echt naar uit.

 Maar oei, hoe dichter de datum van vertrek naderde hoe meer en meer ik de schrik te pakken kreeg.

Wat ging ik daar helemaal alleen met zoontje beginnen, daar in een ver vreemd land; misschien stortte het hotel wel in bij een aardbeving ( want ik had ergens gelezen dat er in Kreta wel eens aardbevingen plaats vonden).

Midden augustus 1995 was het zover, we moesten om 14u in Zaventem zijn; nonkel zou ons wegbrengen.

Maar ik wou niet meer vertrekken, ik wou thuis blijven, iedereen verklaarde me voor gek en dus ben ik toch vertrokken met een heel bang hart en misselijk van de spanning.

In Zaventem werd het eindeloos wachten op ons vliegtuig, ik zat daar als een zieke kip, bang, naast zoontje te wachten.

Eindelijk 4 uur later vertrokken we dan, opstijgen vond ik super en de mooie witte wolkjes, het lijkt wel een sneeuwlandschap, waren prachtig.

Het was er wel bar koud, nooit gedacht dat het in een vliegtuig zo koud kon zijn, en je zit er ook heel kort op elkaar, gezellig is anders.

Het vliegen leek me eindeloos lang, soms zag je door de wolken de zee of land; dat was wel mooi.

We kwamen in Kreta aan rond 11u s’avonds.

Ik herinner me nog heel goed de warme zachte windbries in mijn gezicht toen we uit het vliegtuig stapten.

Met een bus werden we naar ons hotel gebracht, ik kwam in een heel andere wereld terecht dan thuis, mooie witte huisjes stonden naast elkaar.

Het hotel – de kamer – het eten – het weer – de zee- het was allemaal zo prachtig en mooi en toch kon ik niet genieten; de eerste drie dagen lag ik doodziek in ons hotelkamer, ik kreeg geen hap binnen van al dat lekkers in het hotelrestaurant, wou enkel naar huis.

Ocharme zoontje, die heeft daar met mij wat meegemaakt.

Toch hebben we de laatste dagen nog wat rondgetrokken en veel moois gezien; oa. Knossos, mooie bergdorpjes, wilde geiten langs de weg, olijfboomgaarden mooi.

De terugkeer met het vliegtuig zag ik niet zitten, maar er zat niets anders op, ik moest weer in de buik van het monster.

In Brussel aangekomen heb ik gezworen; daar kruip ik nooit meer in.

Soms ben ik kwaad op mezelf omdat door die vliegangst vele mooie landen aan mij voorbij gaan.

KIPPENHOK/WERKPLAATS

 Heb ik niet ergens gelezen dat de overheid hoopt dat iedereen langer gaat werken om de vergrijzing op te vangen, waarom pest diezelfde overheid dan de oudere werknemers weg????????

 Op de werkplaats is het weer kippen verplaatsing.

Iedereen wil natuurlijk op het beste plaatsje en de beste stok zitten, en daarom wordt er wat af gekakeld en wordt er geslijmd bij de chefkip.

Ik werk sinds enkele jaren vier dagen per week, heb toen geen vermindering gekregen van het werk dat ik vroeger op vijf dagen deed; dus werk zat, maar kom het gaat nog net, buiten de periode van de landbouwtelling want dan is het echt hectisch.

 Nu de kippen en de hanen weer eens van plaats worden gezet,ben ik weeral eens van de partij en krijg ik bij al mijn werk nog eens de aflevering van de identiteitskaarten bij.

Oh nee, ik krijg geen weddenverhoging of bevordering, nee hoor niks daarvan, voor hetzelfde loon en tijd --meer werk.

Ik dus tegen de chef ‘nee’ gezegd - dit kan niet (ik had namelijk in een bekend vrouwenblad gelezen dat je moet nee leren zeggen, wat ik dan ook deed).

Maar oei dat had niet het juiste effect .

De chefkip wou er niks van weten en ik kreeg de volle laag, met als gevolg dat ik nu thuis zit met een beginnende burnout.

watte wolkjes

vol regen of is het sneeuw vliegen jullie maar vlug verder

regen en sneeuw we hebben het hier voor bekeken

wij willen zon en droog!!!!!!!!!!

ik wens jullie voor 2011 een jaar vol geluk *** warmte *** mooie momenten *** en fijne vriendschappen.

ik sukkel de laatste tijd wat met mijn gezondheid vandaar dat mijn blogje wat wordt verwaarloosd.