05-09-10

internaat

 

P1000608.JPG

     

P1000595.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1000596.JPG

 

P1000603.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 Deze week hoorde ik op de radio “internaten zitten in de lift”.

Eventjes kreeg ik het benauwd.

 

Als klein meisje moest ik naar het internaat; zes jaar was ik toen ik met mijn valiesje en heeeeeeel veel tranen richting klooster/internaatschool trok.

Al weende ik vele tranen, mijn moeder vond dat het een goede basis was voor mijn opvoeding – discipline enz… en dus zou ik naar het internaat gaan.

En oh de nonnetjes waren oh zo vriendelijk, tot de ouders weg waren naar huis, toen werden ze echte nazi’s.

 

Dagje kostschool van toen:

Om zes uur s’morgens uit bed, je wassen met koud water, dan naar de mis (alle dagen), in de winter was het er bitter koud.

Na de mis kwam voor mij een lichtpuntje: namelijk lekkere verse boterhammen met confituur en een tas koffie.

Rond 8 uur naar de les, wat ik altijd heel tof vond, want ik was wel een leergierige meid, vooral de godsdienst lessen (ja ja ja) met de verhalen over Jesus kon ik vreselijk smaken, ook de nederlandse les met voorlees uurtjes uit, voor mijn kinderogen grote boeken, waren zalig.

Ik kon dan wegdromen naar een vrije wereld ver weg van het met hoge omringende muren klooster, waar je niks hoorde of zag van de buitenwereld.

S’middags kwam dan mijn dagelijkse gesel – het middagmaal – soep met dikke brokken groenten erin, ik moest al kokhalzen als ik de borden zag aankomen.

Meermaals wou ik de soep niet opeten, maar dan kwam zuster non en stak de soep lepel per lepel in mijn mond zodat ik wel moest slikken, soms moest ik overgeven, maar dat hield de zuster niet tegen – opeten die soep -.

S’avonds kwam die gesel nog eens terug onder de vorm van havermoutpap (slijmenpap) noemde ik dat brrr bah, en omdat ik ook dit niet wilde eten kreeg ik een lepel extra op mijn bord geschept.

 

Soms kreeg je daar ook lijfstraffen als je teveel babbelde in de slaapzaal, of wanneer je ging spelen inplaats van met de afwas te helpen of als je durfde antwoorden (wat ik nogal deed).

Ik was nogal een koppig en eigenzinnig kind met als gevolg dat ik meermaals slaag heb gekregen, soms met blauwe plekken als gevolg (nu zou het gerecht zich moeien met zulke praktijken, maar toen gebeurde dat en niemand zei iets, laat staan deed er iets aan).

De ergste straf (voor mij toch) was als je in het weekend niet naar huis mocht gaan, dan moest je veertien dagen aan een stuk in het klooster blijven, echt vreselijk. Ik heb dit éénmaal moeten ondergaan, en heb me toen bijna dood geweend.

Ik moet wel zeggen dat er ook lieve nonnetjes waren en die troosten je dan omdat je niet naar huis mocht met wat lekkers of een lief woord.

 

Op de foto zie je de kloosterschool, nu zijn de nonnetjes allemaal weg en is er enkel nog een kleuterschool, geen internaat meer.

Het Christusbeeld voor de schoolpoort vond ik als kind zo mooi.

Wel wat sarcastisch; Christus met open armen; laat de kinderen tot mij komen; achter de poort ging het er niet zo christelijk aan toe het leek wel een militairkamp.

Sommige nonnen waren echte sergeanten die ons drilden tot onderdanige schepsels en wie niet wilde luisteren kreeg ervan langs.

Er waren ook enkele lieve nonnetjes, zoals de zuster die les gaf aan de kleuters, die was zo lief, en de zuster die alle dagen voor ons kookte, zij was een echt moeder type.

 

Achter het Mariabeeldje (zie foto) was onze slaapzaal.

Geen pretje was het daar, we sliepen in kleine bedden met ernaast een nachtkastje met daar bovenop een waterkom om ons te wassen, winter en zomer met koud water.

Een zestigtal kinderen van kleuter tot 12 jarige sliepen daar allemaal op één slaapzaal.

Privacy had je daar helemaal niet en s’ winters was het er bar koud want de slaapzaal was gelegen direct onder het dak.

 

Ja, discipline hebben ze ons daar wel bijgebracht, maar mijn koppig karakter hebben ze toch niet klein gekregen, en soep met brokken groenten krijg ik nog steeds niet binnen en havermoutpap bah, ik walg ervan.

Zo zie je maar, laat een kind, kind zijn.

Mijn jeugd hebben ze daar toch wel grotendeels afgepakt in dat internaat.

Internaten; ook al zal dat in deze moderne tijden wel anders zijn dan toen, toch zijn ze niks voor mij, ik zou het een kind niet kunnen aandoen.

 

20:00 Gepost door emily in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mijn leven |  Facebook |

Commentaren

Internaten zijn niet meer zoals vroeger. Onze zoon is een jaar op internaat geweest en die ging altijd met veel goesting.

Gepost door: Nana | 06-09-10

mijn vrouw heeft daar een fijne tijd gehad.
het ene is het andere niet.

Gepost door: ludo | 13-09-10

De commentaren zijn gesloten.