foto en gedachten

Het Sneeuwklokje

In ’t bosch staat een bloempje eenvoudig en schoon.

Het spreidt als een engel zijn lichtglans ten toon.

Het hult zich in ootmoed bescheiden en klein.

En even als de onschuld is ’t bloempje zoo rein.

Het ijs dekt nog ‘d aarde zij treurt al zoolang.

Daar bloeit reeds het bloempje als hagel zoo blank.

Doch eer dat de nachtegaals zingen hun lied.

Is reeds van ons bloempje de schoonheid te niet.

Het glimlacht kortstondig het weemoedigt mij aan.

Dan ijlt het ter ruste dan welkom zijn blaan.

Ik min u o bloempje op sneeuwerijen grond.

Gij zijt mij een boo, die de lente verkondt.

O, ware dit leven het beeld dezer bloem.

Diende eenvoud en ootmoed de menschen tot roem.

Ware onschuld en reinheid de aarde tot sier.

De mensch ware een engel de hemel reeds hier.

Dit liedje komt uit het oude boek.