foto en gedachten

De voorbije harde winter heeft het zusje van Mieke onze kip de geest gelaten.

Je zou denken een kip heeft geen gevoel, maar ons Mieke heeft dat wel.

De dag van het overlijden was ze helemaal van de kaart.

Mieke zocht overal tot in de kleinste hoekjes naar haar zusje. Zielig was het om te zien.

Dus nu het lente is geworden, dachten wij: Mieke zit daar zo alleen misschien wordt het tijd om haar een vriendje aan te schaffen.

Ik naar de markt om een nieuwe kip; een sneeuwwitte kip vond ik wel leuk, dus zo kwam ons Bollekewit in ons leven, en in het leven van Mieke.

Maar oei oei oei, ons Mieke zag dat witte schepsel niet zitten, ze werd heeeeeeeel boos, kraaide als een haan en vloog het nieuwe kipje aan.

Bollekewit werd er helemaal mistroostig van.

Wat nu!!!!!!!!!!!!

Vervolg van het verhaal; wij hebben Bollekewit dan maar in de andere wei gezet; in een ander hok.

En nu loopt Mieke in de ene wei, en Bollekewit in de ander. Soms zitten ze naast elkaar langs de weidraad, elk in hun eigen domein.

Ik hoop toch dat voor de winterkou de vriendschap zal openbloeien,  zodat ze elkaar kunnen warm houden.