foto en gedachten

Het was schrikken toen ik in de nieuwsberichten de aanslagen in Mumbai zag.

Oei zoontje, wat doe je een moederhart aan!

Ik heb onmiddellijk de kaart van India genomen om te kijken waar Mumbai gelegen is ( ja mensen ik ben niet zo goed in aardrijkskunde).

Volgens de reisroute van zoontje zitten ze nu al in Nepal en zijn ze in Mumbai niet geweest.

Oef, maar toch, zoontje laat je eens iets horen, zodat moedertje terug rustig kan slapen.

Vandaag samen met de vriendinnen gaan restauranten bij Daniel, de vriendelijke guitige uitbater van de zaak.

Jaarlijks gunnen we onszelf eens een pleziertje en spreken we af bij Daniel ’s restaurant.

En of het noodlot ermee is gemoeid, we komen er telkens als het paellaweekend is.

En omdat we geen paella lusten moeten we ons tevreden stellen met biefstuk friet met lekkere champignons en groentjes, die trouwens bij Daniel picobello zijn, je krijgt er altijd zo een dikke klot zelfgemaakte mayonaise bij mmmmmmmmmmm.

Terwijl wij daar gezellig zitten te smikkelen en Daniel zijn tafels klaarmaakt voor zijn paëllaavond en guitig vertelt, zo een klein beetje macho; wat wil je zoveel vrouwen samen en hij alleen als man; die mens heeft de dag van zijn leven  !!!!!!!!

Dus de boel is heel gezellig, komt daar ineens een vrouw binnen, ik schat ze even oud als Daniel, zo begin de 50.

Vraag ik aan mijn vriendin: “ Is zij misschien de vrouw van Daniel?”

En mijn vriendin antwoordt heel luid: “maar nee, dat is zijn dochter!”

Ik denk nog bij mezelf, maar dat kan toch niet; zo oud. Hoor ik Daniel zeggen: “bedankt zenne; mijn dochter; dat is hier wel mijn zuster, zie ik er dan zo oud uit.”

Oei oei; de macho in hem krijgt hier wel een hele deuk,

en mijn vriendin, die kan wel door de grond zakken van schaamte.

Ze heeft heel wat woorden nodig gehad om het bij Daniel goed te krijgen; wat haar ook is gelukt, want we kregen van Daniel als uitsmijter een gratis koffie.

Dag Daniel; je bent een fijne vent; tot de volgende.

En nu is zoontje weg, naar een ver land in een grijze vogel.

Voor 1 maand naar India/Nepal, rondtrekken met rugzak en vriendin.

En moeder blijft achter; ongerust; hopend dat hij heelhuids terug wordt afgeleverd.

En ik weet het wel; ik moet hem loslaten

En ik weet het wel; hij heeft zijn eigen leven

En ik weet het wel; hij heeft een ander visie op het leven.

Maar, alle moeders die dit lezen begrijpen me wel, een moeder, dat ben je voor altijd.