18-04-08

ode aan mijn baas

IMG_1965

 

Ode aan mijn vroegere baas

 

Vandaag was het de viering van het diamanten huwelijk van mijn vroegere baas.

De tijd gaat snel, heel snel, gisteren was hij nog mijn baas en vandaag vieren we in het rusthuis (waar hij en zijn vrouwtje sinds een jaar verblijven) zijn 60 jaar huwelijk.

Als hij mij ziet begint hij te wenen, het ontroert mij zo dat ik ook tranen voel prikken in mijn ogen.

Ik heb er nooit bij stilgestaan dat ik eventjes de tijd had moeten vrijmaken om hem een bezoek te brengen in het rustoord. Ik had er geen gedacht van dat hij me zo in zijn hart droeg.

Eigenlijk was hij de fijnste baas die ik ooit heb gehad.

Hij was vroeger hoofdveldwachter in ons zakdoek grote dorp, en het was hij die mij de kans gaf om bij de toen landelijke politie te beginnen als politiebediende.

Hij was een strenge maar ook faire en altijd voor een grapje klaar baas.

Onze samenwerking was picobello, we waren echt op elkaar afgestemd en hebben samen heel wat afgelachen.

Soms botsten onze principes weleens, ik jonge meid had andere gedachten over sommige gerechtelijke tussenkomsten als hij, een wat oudere baas met de door ervaring en ouderdom rijpere gedachtengang.

En als we er niet uitkwamen zei hij altijd - te te te dat gaat hierzo - en dan wist ik dat ik me erbij neer moest leggen; dan was zijn wil wet.

Hij zag mij als zijn dochter en vond dan ook dikwijls dat hij me moest beschermen tegen al de ongure types die ons dorp rijk was.

Hij kende iedereen uit zijn dorp, PV’s maakte hij heel zelden; hij was er eentje van praten en soms verhief hij wel eens zijn stem en dan was het menens, meestal hielp dat wel.

 

Een super grapjas was hij, hij leefde helemaal op als hij iemand een poets kon lappen, met als gevolg dat hijzelf ook dikwijls werd beetgenomen.

Zo was er rechtover het politiebureau een café, met een bazin die van wanten wist.

De hoofdveldwachter kon vanuit het raam van zijn bureau in het café binnenkijken. Voor de grap belde hij het nummer van het café; zodat de bazin telkens het hele café doormoest naar een achterkamer om de telefoon op te nemen, en wanneer ze dan bijna aan de telefoon was legde de hoofdveldwachter gauw de hoorn op. Zo deed hij dat meermaals achter elkaar, en de bazin altijd maar door het café naar achter om de telefoon op te nemen, en wij maar lachen van achter het raam in ons bureau, tot ze het door had. Ze kon er wel meelachen.

Ooit kwam er op het bureau een pakje toe voor de hoofdveldwachter en toen hij het opende zat er een dode grote rat in; ik heb mijn eigen toen bijna doodgeschreeuwd zo geschrokken was ik…toen waren het toch wel grappige tijden, toen was het nog mensen tussen mensen.

Vandaag is het allemaal zo onpersoonlijk geworden, en het rare is dat de maatschappij zo vlug is veranderd; want zolang is dat allemaal niet geleden.

 

22:22 Gepost door emily | Permalink | Commentaren (4) | Tags: mijn leven |  Facebook |

Commentaren

mooie herinneringen voor hem en voor jouw , toch prettig dat je zulke dingen hebt waarop je blij kan terug denken.
dat is s'mens rijkdom.
ludo
tisselt is een deelgemeente van willebroek, naast breendonk, kap od bos , blaasveld, leest.
Op de A12 tussen Antwerpen en Brussel.
Aan de overkant van "den duvel".

Gepost door: ludo | 19-04-08

Toffe champetter Deze brave man heb ik als kleine gast ook gekend.
Mijn grootouders woonden in Bogaarden en meermalen bij speciale gelegenheden liepen wij hem tegen het lijf!
Zoals je zegt, het waren toffe tijden maar blijkbaar is dit allemaal verleden tijd en leven de mensen nu anders, en grapjes kunnen er nu nietmeer af.
Nog een prettig weekend,
Marcel

Gepost door: MARCEL | 19-04-08

Toen kon men daar nog eens mee ferm lachen,Emily
U hebt er blijkbaar een heel mooie herrinnering aan.


Gepost door: Dirk | 20-04-08

Dag Emily Ik kom hier terecht via linkenuitwisseling op mijn blog. Zo ontdek ik nieuwe blogjes en dat vind ik leuk.
Je komt direct in een andere wereld terecht. Ik heb alleen je laatste bericht gelezen en ja, ik moest ook denken aan vroeger. Nu is iedereen liever op zichzelf.
Vroeger speelden we buiten met kinderen uit de buurt en onze ouders zaten buiten te praten en te lachen met de andere buren.
De tijd is veel veranderd! Zoveel zenders op tv...iedereen heeft bijna een computer.
Maar of het er sociaal gezien op verbeterd is...dat is een andere vraag!
Nog een fijne maandag gewent!

Gepost door: Veerle | 21-04-08

De commentaren zijn gesloten.