foto en gedachten

 

een vriend stuurt me een mail met de woorden

misschien ben je in de wereld maar één pion

maar voor sommige ben je de hele wereld

sommige vrienden zijn een weldoening in je leven

Het zoveelste functioneringsgesprek, dan werk je al zoveel jaar bij dezelfde werkgever en dan nog moet er om de twee jaar een functioneringsgesprek plaats grijpen, waar een mens zijn tijd mee verprutst.

En de chef had natuurlijk weer iets negatiefs gevonden; namelijk,

ik ben niet diplomatische genoeg naar mijn collega’s toe.

Ik draag nu eenmaal mijn hart op mijn tong; als ik iets te zeggen heb, wel dan zeg ik het zonder omwegen. Het werk moet toch vooruit gaan, een mens moet toch geen halve dag staan draaien om te zeggen dat je met iets niet akkoord bent.

Toch beter recht aan recht toe dan achter de rug staan kletsen.

Dus volgens de chef is mijn werk pico bello; maar mijn gedrag is dit niet;

nu ze schrijft maar en ze zegt maar, het doet mij allemaal niets meer, wij zullen nooit goede vrienden worden; daarom is er al veel te veel gebeurd.

Ik heb van mijn kant heb de strijdbijl begraven, doe mijn werk, maar haar vertrouwen zal ik nooit meer kunnen.

Een positieve noot bij dit gesprek was toch dat zij voor mij een mooie tekst heeft opgezocht van  Rainer Maria

   Ik vraag u om geduld te hebben met alles wat onopgelost is in uw hart en probeer van de vragen zelf te houden net als gesloten kamers en als boeken die geschreven zijn in een heel vreemde taal

  Zoek nu niet naar de antwoorden, die u niet gegeven kunnen worden, omdat u niet in staat zou zijn ze te beleven. En het gaat erom alles te beleven.

Beleef de vragen nu. Misschien zult u dan langzaam, zonder het te merken ooit op een dag het antwoord zijn geworden.

De tekst is heel mooi en volgens haar heeft deze betrekking op mij; ik zelf zie niet wat ze bedoelt.

Als iemand wat uitleg heeft bij deze tekst, graag wat toelichting dan.

rode patatjes in groei

 

witte patatjes in groei

een droom spat uiteen

illusies verdwijnen

achter een wolk

van narcisme

rijstpap in de straat

Hij gaf me de raad het leven niet zo zwaar te nemen.

Hij vertelde me dat een roos altijd blijft bloeien, ook na de strengste winter; hijzelf luisterde altijd naar het liedje wanneer het hem wat tegen zat in het leven;het gaf hem rust en moed.

Ikzelf vond de tekst zo mooi, en ook dat hij dit met mij wilde delen.

Maar ergens onderweg ben ik hem verloren, de roos raakte opgebloeid en ging stuk.

Toch is het een mooie herinnering, en telkens wanneer ik het liedje hoor denk ik aan hem, zo blijft toch nog een klein roosje over.

When the night has been to lonley

and the road has been to long

that you think that love is only

for the lucky and the strong.

Just remember in the winter

far beneath the bitter snows

lies the seed that with the suns

love

in the spring become the rose