24-06-07

de bij heeft een angel

IMG_0896

IMG_0895

IMG_0893

 

Het zoveelste functioneringsgesprek, dan werk je al zoveel jaar bij dezelfde werkgever en dan nog moet er om de twee jaar een functioneringsgesprek plaats grijpen, waar een mens zijn tijd mee verprutst.

En de chef had natuurlijk weer iets negatiefs gevonden; namelijk,

ik ben niet diplomatische genoeg naar mijn collega’s toe.

Ik draag nu eenmaal mijn hart op mijn tong; als ik iets te zeggen heb, wel dan zeg ik het zonder omwegen. Het werk moet toch vooruit gaan, een mens moet toch geen halve dag staan draaien om te zeggen dat je met iets niet akkoord bent.

Toch beter recht aan recht toe dan achter de rug staan kletsen.

 

Dus volgens de chef is mijn werk pico bello; maar mijn gedrag is dit niet;

nu ze schrijft maar en ze zegt maar, het doet mij allemaal niets meer, wij zullen nooit goede vrienden worden; daarom is er al veel te veel gebeurd.

Ik heb van mijn kant heb de strijdbijl begraven, doe mijn werk, maar haar vertrouwen zal ik nooit meer kunnen.

Een positieve noot bij dit gesprek was toch dat zij voor mij een mooie tekst heeft opgezocht van  Rainer Maria

 

   Ik vraag u om geduld te hebben met alles wat onopgelost is in uw hart en probeer van de vragen zelf te houden net als gesloten kamers en als boeken die geschreven zijn in een heel vreemde taal

 

  Zoek nu niet naar de antwoorden, die u niet gegeven kunnen worden, omdat u niet in staat zou zijn ze te beleven. En het gaat erom alles te beleven.

 

Beleef de vragen nu. Misschien zult u dan langzaam, zonder het te merken ooit op een dag het antwoord zijn geworden.

 

De tekst is heel mooi en volgens haar heeft deze betrekking op mij; ik zelf zie niet wat ze bedoelt.

Als iemand wat uitleg heeft bij deze tekst, graag wat toelichting dan.

 

 

 

19:27 Gepost door emily | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bloemen |  Facebook |

Commentaren

een baas die gedichten voor je zoekt. moet je koesteren.
nu die functionerings gesprekken zijn hier en daar formeel in het leven geroepen en daar moet je mee leven.(Ik heb ze 2 maal per jaar).
Spijtig dat de liefde niet zo groot is.
Je moet er dan maar mee verder leven of weggaan.
De keuze is...
Waaraan verspil je in deze situatie het minst energie.
Is er een "zakelijke" tussenweg, eventjes een time out , de situatie negeren?
Een spijtige gang van zaken , maar ze zijn er nu eenmaal.
Hopelijk vind je een uitweg.
groetjes
ludo


Gepost door: ludo | 26-06-07

ik heb ze ook tweemaal per jaar. veel geblaat om niets. ik weet niet of je je werk graag doet, ik alleszins niet, het is erg afstompend werk. als ik 's morgens aankom, trek ik me op aan de gedachte dat ik binnen x aantal uren daar weer buiten ben zodat ik me kan bezighouden me de dingen die ik echt graag doe. gelukkig vallen de collega's en de chef goed mee.

Gepost door: serge | 29-06-07

De commentaren zijn gesloten.