foto en gedachten

Atonium uitstap vervolg

Uit het metrostation gekomen zien we de blinkende bollen van het atonium.

Mooi is dat, ze schitteren in de zonnestralen.

We kopen een ingangticket, wat wel duur uitvalt. Binnen in de bollen nemen we de lift naar de hoogste bol waar het restaurant is ondergebracht. Zoals goede Belgen gaan we eerst ons buikje rond eten voor we aan de tocht door de bollen beginnen, ook een kwestie dat we er nog een plaatsje vinden, want de tafels in het restaurant zijn vlug ingenomen.

Het zicht over Brussel van uit het restaurant is mooi, super mooi.

Het eten is niet zo goed, en je moet heel wat geduld hebben, het personeel is er niet van de rapste.

Wat ons vlamingen grote ogen deed opzetten was het feit dat het personeel er geen nederlands verstaat laat staan spreekt, enkel frans.

Zelfs de teksten aan de muur waren enkel in het frans en het engels opgesteld. Het leek wel dat we in het buitenland vertoefden, of misschien denkt het Brusselse Gewest dat ze autonoom bestaan.

-wordt vervolgt-

viooltjes geplant

kwestie van wat

kleur in de winter.

Hier ons Charelke,

's morgens heel heel vroeg

maakt hij de buurt en zijn kipjes wakker.

Ben ik, naar meneer zijn zin niet vlug

genoeg met de graantjes,

dan staat hij aan het keukenraam

te kraaien;

om te zeggen: allez het is tijd, de kipjes wachten.

Zij wacht en wacht op een bevrijdend telefoontje, maar het blijft stil en stil, stil.

En ze weet het, ze is er weeral ingetuimeld, in de vriendschap van iemand die haar gewoon gebruikt.

Rot voelt het, en ze zegt tot zichzelf, nooit meer, nooit meer.

De muur gaat weer de hoogte in, de muur die zij zo langzaam had opgebouwd, zodat niemand er nog over kon.

En toch is er iemand binnengeraakt, blijkbaar was hij niet hoog genoeg.

Maar nu zal ze hem bouwen zo hoog zodat er niemand ooit nog over kan.

Het doet verdomd pijn, naïef te zijn, en altijd te denken dat mensen te vertrouwen zijn.