30-12-05
sneeuw
een sneeuwvlokje
in je hand
zo puur zo wit
en zo kwetsbaar
20:01
Gepost door emily
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| 
Facebook
|
26-12-05
Kerstmis
kerstmis een feest van vrede
20:24
Gepost door emily
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|
23-12-05
er was eens
ik hield je warm
met mijn handen en mijn hart
toen; weet je nog
toen het moeilijk was
en je het koud had.
je werd sterker en sterker
en op een dag
had je mij niet meer nodig
ik moest je los laten.
jij ging de vrijheid tegemoet
en ik; zag je gaan
stapje bij stapje
mijn hart deed pijn, mijn handen ook.
jij zal nooit begrijpen
hoe lief ik je wel had
en hoe moeilijk het voor mij was
om je los te laten.
emilia
22:42
Gepost door emily
Permalink
| Commentaren (2)
| Email dit
| Facebook
|
16-12-05
het leven
leven is tekenen
zonder vlakgom
20:29
Gepost door emily
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|
14-12-05
woorden
en dan roept hij weer
en na al die jaren
voel je niks meer
immuun geworden
alle gevoelens bevroren
21:17
Gepost door emily
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|
07-12-05
stopzetting stempelcontrole
na +- 15 jaar verantwoordelijk te zijn geweest in onze piepkleine gemeente voor de stempelcontrole, voel ik toch wel een beetje de blues nu het gedaan is.
Mijn laatste klant kwam vandaag mijn bureau stomdronken binnengestrompeld; misschien had hij al gaan vieren dat zijn maandelijkse korvee ten einde was.
Fijne momenten en ook slechte en gevaarlijke heb ik door de jaren heen meegemaakt in mijn stempelbureau.
Vijanden en vriendschappen overgehouden aan de stempelaars.
Vooral in de tijd dat de werklozen nog dagelijks hun stempel moesten komen halen had ik een band met deze mensen, zij kwamen dagelijks over de vloer en vertelden dan wel eens hun problemen. Sommigen hadden het moeilijk de drempel te nemen naar het doplokaal; ik probeerde dan altijd hun gemoed wat op te beuren, want stempelen kan iedereen overkomen en dat is geen schande; iedereen die werk heeft mag zichzelf gelukkig prijzen ; en hoeven echt niet neer te kijken op een dopper.
ik heb ook wel mensen gekend die jaren kwamen stempelen; die de regels van de maatschappij niet aankonden en zo in het doplokaal terecht kwamen en daar dan bleven hangen.
Eenmaal ben ik bedreigd geweest door een misdadiger die overvallen had gepleegd, die werd gezocht door de politie; die meneer kwam gewoon met zijn vriendinnetje mee naar het stempellokaal; en ik had de fout gemaakt (?) de politie te verwittigen dat die persoon in mijn bureau stond.
De politie heeft hem opgepakt in mijn bureau; maar na zijn vrijlating; heeft hij mij een hele tijd gezocht; hij kwam soms gewoon achter mij staan terwijl ik de stempelcontrole deed; en wou mijn bureau niet uit, ik was toen wel echt bang.
Ten lange laatste heb ik dan de inspecteur van de rva verwittigd en die heeft er dan een eind aangesteld; hoe, heb ik nooit geweten; maar het heerschap heb ik nooit meer gezien.
Soms kreeg ik wel eens een bloemmetje; en een kusje van de kindjes die met hun mama kwamen stempelen; en dat maakte de klus zo aangenaam; het contact met de mensen.
Ben wel blij voor de stempelaars dat ze niet meer hoeven te komen; want het is eigenlijk toch wel vernederend om zo in een rij aan te schuiven voor je stempeltje.
Ik zal ze wel missen. Het gaat jullie allemaal goed.
21:50
Gepost door emily
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Facebook
|