foto en gedachten

Wat een rot week!

Zoontje in midden van de nacht naar spoed gebracht,wegens hevige pijnen.

Na onderzoek bleken het nierkolieken te zijn, heel pijnlijk.

De dag nadien is hij geopereerd.

En in de namiddag bij het bezoek aan het ziekenhuis hebben ze mijn glazen van mijn autospiegels gestolen, zomaar op de parking aan het ziekenhuis.

10 jaar oud is mijn bakje, en toch stelen ze mijn spiegels, en dan nog aan een ziekenhuis. Of een mens nog niet genoeg zorgen heeft.

Wie steelt nu iets van iemand die op ziekenbezoek is, wat een rot wereld.

Hello,

Het zijn mijn nieuwe rode laarjes!!!!!!!!!!!

Poesje in het gras

zoekend naar lekker muisje

muis : rib be de bie

Ik ben dit weekend naar de film geweest, namelijk naar “Tot Altijd”

Deze film gaat over euthanasie, een heel beklijvende film.

Euthanasie, ik ben er helemaal voorstander van, maar na het bekijken van de film is het toch allemaal niet zo simpel meer.

Voor de betrokken persoon is het niet alles om de beslissing te nemen, en voor zijn naaste omgeving lijkt het me de hel.

Als ouder of kind of vriend te kunnen aanvaarden dat je lieveling de beslissing neemt om uit het leven te stappen, (ook al is hij/zij doodziek) dat is moeilijk te aanvaarden en te verwerken.

De film is wel een aanrader, hij blijft in je hoofd plakken.

Ook nog een dikke proficiat voor Koen De Graeve; die de hoofdrol speelt, amaai wat kan die man acteren.

Ik kreeg het stokje van Emmy, en beantwoord hierna haar vragen.

1. Heb jij regels i.v.m. je huishouden, zoals op bepaalde dagen doe ik dit of dat (de was, de strijk, boven of beneden poetsen)?

Eigenlijk heb ik geen regels in verband met het huis poetsen, ik doe het als ik het vuil vind.

2.Trouwde jij met je eerste liefde? Indien niet, zag je hem ooit terug?

Ja, ik trouwde met mijn eerste liefde.

3.Wat wou je "later" doen toen je kind was?

Ik wou oh zo graag lerares worden, maar door omstandigheden is mij die studies ontzegd, heel jammer vind ik het nog altijd.

4.Ben je bang bij het horen van een boot of vliegtuigramp nog op deze manier te reizen?

nee

5.Ben jij eerder voor zout, zuur, of zoet?

Ik hou het liever naar de zure kant, alleen voor chocolade verkoop ik mijn ziel.

6.Waar ging je voor het laatst op reis?

Naar Cadzand, Nederland.

7.Waar was jij toen je de Herald Enterprice verging in Zeebrugge(1987)

Oei, dat weet ik niet meer.

8.Hoe legde je het aan boord als je een slecht rapport of opmerking had op school en je dagboek moest laten ondertekenen door je ouders?

Ik durfde het wel eens zelf te ondertekenen, ik deed dan hun handtekening na. (sssst zeg het niet voort!)

9.Je hebt een vrije dag. Profiteer je er van om je huis grondig te poetsen, de hele dag luilekker in je kamerjas blijven, of ga je er eens uit met vriendinnen?

Tot den elven in mijn pyjama rondlopen en dan ergens gaan shoppen met de vriendin, zalig!

10.Is je man jaloers als je uren lang aan de PC zit?

Inderdaad hij is jaloers op mijn computeruren!!!!!

11.Als er je iets niet lukt, neem je het dan anders aan of laat je het voor gezien?

Als ik het echt wil dan ga ik ervoor, tot ik mijn zin krijg, soms wel een beetje manipuleren.

Hier  komen dan mijn vragen: en ik geef het stokje door aan:

Danique

of Ludo

of Rudy

of filosoof

of Dirk

of wie het fijn vindt om aan dit spelletje mee te werken!

( geen verplichting alleen maar een vraagje!)

1.Ben je sportief of eerder een cultureel type ?

2. Waarom ben je met een blog gestart?

3. Zijn je blogvrienden virtuele vrienden of real friends?

4. Wat vind je zo fijn aan het bloggen?

5. Hou je van verjaardagen?

6. Wat is je favoriete gerecht?

7. Welke film bleef je bij ?

8. Van welk seizoen hou je het meest?

9. Slaap je graag?

10. Is je blog fantasie of waarheidsgetrouw?

voor 2012

geluk

liefde

gezondheid

voor al mijn bloglezers

Voor al mijn bloglezers -

wens ik ***

een vredelievende kerst

( en voor mijn zusje hierbij de foto's van mijn kerstversiering)

Een uitstap gemaakt naar de provincie Henegouwen, meer bepaalt naar de Archeosite en museum in Aubechies (ligging Belioeil).

We gaan 5000 jaar terug in de tijd – Prehistorie – het bronzen tijdperk – Gallo – Romeinse periode.

Ik laat jullie meegenieten door mijn foto’s, een aanrader - indien je bent geïnteresseerd in ons verleden.

Er worden ook workshops gegeven: broodbakken, weven…

Dit is niet een kerkje ergens in een zwitsersdorp - nee hoor - dit is gewoon mooi's uit het pajottenland.

Schattig niet!!!!

een dikke proficiat voor mijn nichtje die haar master in de communicatiewetenschappen behaalde;

super toch!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

mooi meisje  mooie auto

beautiful girl   beautiful car

bella ragazza   bella machina

schönes mädchen   schönes auto

                                              mijn nichtje  Tatjana

een fijn pasen voor iedereen, en hopelijk veeeeeeeeel chocolade eitjes van de paashaas!!!

weer een jaartje ouder - mooie kaartjes gekregen met lieve woorden en mooie muziek - thx super vriendin en super zusje - vele smsjes gekregen met lieve woorden - niemand is mij vergeten, super toch!

Ze staarden mij zo verleidelijk aan,

ik kon niet weerstaan.

Ik weet wel het is nog veeeeeeeeel te vroeg.

Ik zal ze nog een tijd moeten opbergen in het donker van de doos.

Maar toch, ik kan al een beetje wegdromen

hoe het zal voelen als de zon brandt op

mijn voeten en hoe

mooi ze me dan zullen staan.

Vliegtuig waar vlieg jij heen

Ik wil wel mee, maar ben zo bang!!!!!

Mijn eerste vliegreis ( en waarschijnlijk ook mijn laatste als ik tenminste mijn impulsieve buien kan in bedwang houden) was er me eentje.

Ik meisje van den buiten had het ineens in haar hoofd gehaald “ik zou op reis gaan, en dit voor de eerste keer”.

In een boekje had ik een prachtige foto gezien van een kleurig bootje aangespoeld op het strand aan een diep blauwe zee.

Daar wou ik naar toe, het bleek Kreta te zijn.

Dus ik in een impulsieve bui naar een reisbureau en een reis naar Kreta geboekt voor 8 dagen half pensioen voor 2 personen ( zoontje ging met me mee)

Ikke blij; ik zou nu eindelijk de wereld verkennen, voor mij was een grieks eiland het einde van de wereld.

Ik keek er echt naar uit.

 Maar oei, hoe dichter de datum van vertrek naderde hoe meer en meer ik de schrik te pakken kreeg.

Wat ging ik daar helemaal alleen met zoontje beginnen, daar in een ver vreemd land; misschien stortte het hotel wel in bij een aardbeving ( want ik had ergens gelezen dat er in Kreta wel eens aardbevingen plaats vonden).

Midden augustus 1995 was het zover, we moesten om 14u in Zaventem zijn; nonkel zou ons wegbrengen.

Maar ik wou niet meer vertrekken, ik wou thuis blijven, iedereen verklaarde me voor gek en dus ben ik toch vertrokken met een heel bang hart en misselijk van de spanning.

In Zaventem werd het eindeloos wachten op ons vliegtuig, ik zat daar als een zieke kip, bang, naast zoontje te wachten.

Eindelijk 4 uur later vertrokken we dan, opstijgen vond ik super en de mooie witte wolkjes, het lijkt wel een sneeuwlandschap, waren prachtig.

Het was er wel bar koud, nooit gedacht dat het in een vliegtuig zo koud kon zijn, en je zit er ook heel kort op elkaar, gezellig is anders.

Het vliegen leek me eindeloos lang, soms zag je door de wolken de zee of land; dat was wel mooi.

We kwamen in Kreta aan rond 11u s’avonds.

Ik herinner me nog heel goed de warme zachte windbries in mijn gezicht toen we uit het vliegtuig stapten.

Met een bus werden we naar ons hotel gebracht, ik kwam in een heel andere wereld terecht dan thuis, mooie witte huisjes stonden naast elkaar.

Het hotel – de kamer – het eten – het weer – de zee- het was allemaal zo prachtig en mooi en toch kon ik niet genieten; de eerste drie dagen lag ik doodziek in ons hotelkamer, ik kreeg geen hap binnen van al dat lekkers in het hotelrestaurant, wou enkel naar huis.

Ocharme zoontje, die heeft daar met mij wat meegemaakt.

Toch hebben we de laatste dagen nog wat rondgetrokken en veel moois gezien; oa. Knossos, mooie bergdorpjes, wilde geiten langs de weg, olijfboomgaarden mooi.

De terugkeer met het vliegtuig zag ik niet zitten, maar er zat niets anders op, ik moest weer in de buik van het monster.

In Brussel aangekomen heb ik gezworen; daar kruip ik nooit meer in.

Soms ben ik kwaad op mezelf omdat door die vliegangst vele mooie landen aan mij voorbij gaan.

KIPPENHOK/WERKPLAATS

 Heb ik niet ergens gelezen dat de overheid hoopt dat iedereen langer gaat werken om de vergrijzing op te vangen, waarom pest diezelfde overheid dan de oudere werknemers weg????????

 Op de werkplaats is het weer kippen verplaatsing.

Iedereen wil natuurlijk op het beste plaatsje en de beste stok zitten, en daarom wordt er wat af gekakeld en wordt er geslijmd bij de chefkip.

Ik werk sinds enkele jaren vier dagen per week, heb toen geen vermindering gekregen van het werk dat ik vroeger op vijf dagen deed; dus werk zat, maar kom het gaat nog net, buiten de periode van de landbouwtelling want dan is het echt hectisch.

 Nu de kippen en de hanen weer eens van plaats worden gezet,ben ik weeral eens van de partij en krijg ik bij al mijn werk nog eens de aflevering van de identiteitskaarten bij.

Oh nee, ik krijg geen weddenverhoging of bevordering, nee hoor niks daarvan, voor hetzelfde loon en tijd --meer werk.

Ik dus tegen de chef ‘nee’ gezegd - dit kan niet (ik had namelijk in een bekend vrouwenblad gelezen dat je moet nee leren zeggen, wat ik dan ook deed).

Maar oei dat had niet het juiste effect .

De chefkip wou er niks van weten en ik kreeg de volle laag, met als gevolg dat ik nu thuis zit met een beginnende burnout.

ik wens jullie voor 2011 een jaar vol geluk *** warmte *** mooie momenten *** en fijne vriendschappen.

ik sukkel de laatste tijd wat met mijn gezondheid vandaar dat mijn blogje wat wordt verwaarloosd.

een fijne kerst voor al mijn bloglezers

 Deze week hoorde ik op de radio “internaten zitten in de lift”.

Eventjes kreeg ik het benauwd.

Als klein meisje moest ik naar het internaat; zes jaar was ik toen ik met mijn valiesje en heeeeeeel veel tranen richting klooster/internaatschool trok.

Al weende ik vele tranen, mijn moeder vond dat het een goede basis was voor mijn opvoeding – discipline enz… en dus zou ik naar het internaat gaan.

En oh de nonnetjes waren oh zo vriendelijk, tot de ouders weg waren naar huis, toen werden ze echte nazi’s.

Dagje kostschool van toen:

Om zes uur s’morgens uit bed, je wassen met koud water, dan naar de mis (alle dagen), in de winter was het er bitter koud.

Na de mis kwam voor mij een lichtpuntje: namelijk lekkere verse boterhammen met confituur en een tas koffie.

Rond 8 uur naar de les, wat ik altijd heel tof vond, want ik was wel een leergierige meid, vooral de godsdienst lessen (ja ja ja) met de verhalen over Jesus kon ik vreselijk smaken, ook de nederlandse les met voorlees uurtjes uit, voor mijn kinderogen grote boeken, waren zalig.

Ik kon dan wegdromen naar een vrije wereld ver weg van het met hoge omringende muren klooster, waar je niks hoorde of zag van de buitenwereld.

S’middags kwam dan mijn dagelijkse gesel – het middagmaal – soep met dikke brokken groenten erin, ik moest al kokhalzen als ik de borden zag aankomen.

Meermaals wou ik de soep niet opeten, maar dan kwam zuster non en stak de soep lepel per lepel in mijn mond zodat ik wel moest slikken, soms moest ik overgeven, maar dat hield de zuster niet tegen – opeten die soep -.

S’avonds kwam die gesel nog eens terug onder de vorm van havermoutpap (slijmenpap) noemde ik dat brrr bah, en omdat ik ook dit niet wilde eten kreeg ik een lepel extra op mijn bord geschept.

Soms kreeg je daar ook lijfstraffen als je teveel babbelde in de slaapzaal, of wanneer je ging spelen inplaats van met de afwas te helpen of als je durfde antwoorden (wat ik nogal deed).

Ik was nogal een koppig en eigenzinnig kind met als gevolg dat ik meermaals slaag heb gekregen, soms met blauwe plekken als gevolg (nu zou het gerecht zich moeien met zulke praktijken, maar toen gebeurde dat en niemand zei iets, laat staan deed er iets aan).

De ergste straf (voor mij toch) was als je in het weekend niet naar huis mocht gaan, dan moest je veertien dagen aan een stuk in het klooster blijven, echt vreselijk. Ik heb dit éénmaal moeten ondergaan, en heb me toen bijna dood geweend.

Ik moet wel zeggen dat er ook lieve nonnetjes waren en die troosten je dan omdat je niet naar huis mocht met wat lekkers of een lief woord.

Op de foto zie je de kloosterschool, nu zijn de nonnetjes allemaal weg en is er enkel nog een kleuterschool, geen internaat meer.

Het Christusbeeld voor de schoolpoort vond ik als kind zo mooi.

Wel wat sarcastisch; Christus met open armen; laat de kinderen tot mij komen; achter de poort ging het er niet zo christelijk aan toe het leek wel een militairkamp.

Sommige nonnen waren echte sergeanten die ons drilden tot onderdanige schepsels en wie niet wilde luisteren kreeg ervan langs.

Er waren ook enkele lieve nonnetjes, zoals de zuster die les gaf aan de kleuters, die was zo lief, en de zuster die alle dagen voor ons kookte, zij was een echt moeder type.

Achter het Mariabeeldje (zie foto) was onze slaapzaal.

Geen pretje was het daar, we sliepen in kleine bedden met ernaast een nachtkastje met daar bovenop een waterkom om ons te wassen, winter en zomer met koud water.

Een zestigtal kinderen van kleuter tot 12 jarige sliepen daar allemaal op één slaapzaal.

Privacy had je daar helemaal niet en s’ winters was het er bar koud want de slaapzaal was gelegen direct onder het dak.

Ja, discipline hebben ze ons daar wel bijgebracht, maar mijn koppig karakter hebben ze toch niet klein gekregen, en soep met brokken groenten krijg ik nog steeds niet binnen en havermoutpap bah, ik walg ervan.

Zo zie je maar, laat een kind, kind zijn.

Mijn jeugd hebben ze daar toch wel grotendeels afgepakt in dat internaat.

Internaten; ook al zal dat in deze moderne tijden wel anders zijn dan toen, toch zijn ze niks voor mij, ik zou het een kind niet kunnen aandoen.

 De mooie museumtuin in het domein van Gaasbeek is te bezichtigen op afspraak.

Ze gidsen je langs prachtige snoeivormen, planten en bloemen uit vroegere tijden.

Voor je langsgaat wel een afspraak maken via www.kasteelvangaasbeek.be/

Hier ons Charelke,

's morgens heel heel vroeg

maakt hij de buurt en zijn kipjes wakker.

Ben ik, naar meneer zijn zin niet vlug

genoeg met de graantjes,

dan staat hij aan het keukenraam

te kraaien;

om te zeggen: allez het is tijd, de kipjes wachten.